Bloog Wirtualna Polska
Są 1 111 652 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Pinokio - Carlo Collodi

środa, 18 listopada 2009 15:18

streszczenie krótkie

Pewnego razu do majstra Wisienki trafił niezwykły, bo mówiący ludzkim głosem, kawałek drewna. Postanowił go podarować swojemu przyjacielowi, Dżepetto. Ten wyrzeźbił z kloca pajacyka i dał mu imię Pinokio. Pajacyk okazał się niesforny i kapryśny, uciekł od swojego tatusia i przyłączył się do trupy wędrownych cyrkowców, potem wraz z Lisem i Kotem udał się do miasta Chwytajcymbałów, potem przebywał w Krainie Pracowitych Pszczół. Ze swoich przygód Pinokio czerpał doświadczenia, uczył się. Czuwała nad nim Błękitna Wróżka, która odpowiednio karała go lub nagradzała. Największą nagrodą była przemiana Pinokia z drewnianego pajacyka w chłopca.

Jest to baśń o tym, ile wiedzy trzeba zdobyć i jak należy się zachowywać by zasłużyć na miano grzecznego chłopca, a nie pajaca. Pinokio zmienił się: był niegrzeczny, samolubny, kapryśny, stał się kochającym synem, gotowym poświęcić się dla Dżepetta, swojego tatusia.

 

plan wydarzeń

  1. Dżeppetto rzeźbi pajacyka - Pinokia.
  2. Ucieczka Pinokia.
  3. Pinokio idzie do szkoły.
  4. Pajac w teatrze lalek dyrektora Ogniojada.
  5. Wędrówka do Krainy Głupków.
  6. Napad zbójców.
  7. W domu dobrej Wróżki.
  8. Spotkanie z Lisem i Kotem.
  9. W mieście Chwytajcymbałów.
  10. Pinokio w roli podwórzowego psa.
  11. Dżeppetto i Pinokio wzajemnie się szukają.
  12. Na wyspie Pracowitych Pszczół
  13. W Krainie Zabawek.
  14. W brzuchu rekina.
  15. Spotkanie z Dżeppettem.
  16. Pajac staje się prawdziwym chłopcem.

charakterystyka bohaterów

Pinokio - bohater tytułowy, drewniany pajacyk, który przeżywając wiele przygód, poznaje dobro i zło. Dzięki temu może przemienić się w żywego chłopca.

Pinokio to drewniany pajacyk, wystrugany przez starego stolarza Dżeppetta z kawałka magicznego pniaka. Umiał się poruszać, mówić i zachowywać jak człowiek (chłopiec). Był lekkomyślny, leniwy i łatwowierny. Chętnie łobuzował, jak wielu małych chłopców.

Miał wady: słuchał mądrych rad Wróżki oraz Gadającego Świerszcza, lecz łatwo ulegał także złym wpływom (Knota, Lisa, Kota). Miał dobre chęci, ale słabą wolę. Nie potrafił wytrwać przy swych postanowieniach poprawy. Lekkomyślność i łatwowierność były przyczyną jego licznych niepowodzeń i nieszczęśliwych przypadków. Był kapryśny i łakomy, a przede wszystkim cechowała go skłonność do kłamstwa, zwłaszcza gdy chciał uniknąć kary.

Miał jednak także zalety. Był wrażliwy i czuły na cudze nieszczęście. Gorzko płakał, rozpaczał na wieść o śmierci Wróżki (rozdz. XXIII). Nie opuścił rannego kolegi (rozdz. XXVII), interesował się jego losem. Należy go pochwalić, że nie wydał przed gospodarzem niecnej spółki psa Melampo z kunami (rozdz. XXII).

Dżeppetto - staruszek, ojciec Pinokia, poczciwy i dobry, bardzo kochał pajacyka, wierzył, że Pinokio stanie się kiedyś prawdziwym chłopcem.

Antonio - stolarz, przyjaciel Dżeppetta, ofiarował mu cudowny kawałek drewna, aby ten mógł z niego zrobić pajaca.

Kot i Lis - dwaj oszuści, którym pajacyk bardzo łatwo ulegał.

Dobra Wróżka - czuwała nad przygodami pajacyka. Podobnie jak Dżeppetto wierzyła, iż Pinokio stanie się chłopcem. Choć ostatecznie sprawiły to jej czary, Wróżka także czekała na zmianę charakteru i poprawę Pinokia. Dopiero wtedy mogła go zmienić w żywego chłopca.

Ogniojad - dyrektor Wielkiego Teatru Marionetek.


czas i miejsce akcji

Wydarzenia rozgrywają się w baśniowym świecie, we włoskim miasteczku, w domu Dżepetta i w fantastycznych krainach: w Krainie Głupków, na Wyspie Pracowitych Pszczół, a nawet w brzuchu rekina.


Podziel się
oceń
33
20

komentarze (22) | dodaj komentarz

Lew, czarownica i stara szafa - Clive Staples Lewis

środa, 18 listopada 2009 15:17

streszczenie krótkie

Trwa II wojna światowa. Stolica Anglii, Londyn, jest bombardowana przez niemieckie samoloty. Ludzie szukają bezpiecznego schronienia. W tej sytuacji miasto opuszcza także czworo dzieci: Łucja, Zuzanna, Edmund i Piotr. Mają zamieszkać w domu profesora, na wsi. Tam odkrywają tajemniczą szafę, za którą znajduje się Narnia - fantastyczna kraina. Dzieci przedostają się tam i walczą z siłami dobra przeciwko złu. Niestety Emund pozwala złu zawładnąć sobą. Trzeba go ratować. W powieści dużą rolę odgrywa stwórca Narni - lew Aslan. Poświęca on życie dla swojej krainy. Dzięki temu ożywa, a bohaterowie stają się wielkimi i potężnymi władcami.

Powieść dotyczy odwiecznej walki dobra ze złem. Ma cechy baśni, występują tu uosobione zwierzęta, fantastyczne zdarzenia: przemieszczanie się dzieci ze świata fikcji do świata fantazji, są tu także magiczne przedmioty, dobro zwycięża zło, postaci są zestawione na zasadzie kontrastu (dobre i złe).

plan wydarzeń

  1. Tajemnica wielkiego domu.
  2. Spotkanie Łucji z faunem.
  3. Spotkanie Edmunda z królową Narni.
  4. Magia ptasiego mleczka.
  5. Rozmowa dzieci z Profesorem.
  6. Cała czwórka w puszczy.
  7. Obiad u państwa Bobrów.
  8. Zdrada Edmunda.
  9. Wyprawa dzieci z bobrami na spotkanie z Aslanem.
  10. Prezenty od Świętego Mikołaja.
  11. Czarownica traci swą moc.
  12. Spotkanie rodzeństwa z Aslanem.
  13. Uwolnienie Edmunda.
  14. Odejście i śmierć Aslana.
  15. Śmierć cofa swe wyroki.
  16. Lew ożywia kamienne posągi.
  17. Ostatnia bitwa - zwycięstwo.
  18. Powrót do rzeczywistości.

charakterystyka bohaterów

Rodzeństwo: Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja.

Piotr - najstarszy z rodzeństwa, mądry, zrównoważony, troskliwy, dzielny i odważny, wielkodusznie i szlachetnie część win Edmunda wziął na siebie. Podczas spotkania ze Świętym Mikołajem otrzymał tarczę i miecz, którym dzielnie walczył i pokonał wilka, ratując życie swej siostrze Zuzannie.

Piotr stał się wysokim, barczystym mężczyzną i słynnym rycerzem, a nazywano go królem Piotrem Wspaniałym”.

Zuzanna - czuła się odpowiedzialna za młodsze rodzeństwo, rezolutna, myśli i działa w sposób praktyczny, mocno przeżyła śmierć Aslana, dzielnie wraz z siostrą towarzyszyła Aslanowi w odczarowywaniu posągów na zamku Czarownicy.

Zuzanna wyrosła na smukłą, pełną wdzięku dziewczynę o czarnych, opadających prawie do stóp włosach; wkrótce królowie z zamorskich krajów zaczęli przysyłać swych posłów, prosząc o jej rękę. Nazywano ją królową Zuzanną Łagodną”.

Edmund - od początku nie wzbudza naszej sympatii, dokucza Łucji, ośmieszają przed rodzeństwem, zaprzecza istnieniu Narni, w swojej obłudzie, niegodziwości i kłamstwie pogrąża się coraz bardziej, nie czyni nic, aby uwolnić się od złej królowej i ratować rodzeństwo. Jest obłudny, naiwny, złośliwy i nielojalny wobec rodzeństwa. W końcu zmarznięty, wygłodzony, upokorzony przez Czarownicę, potrafi stanąć w obronie niewinnych zwierzątek, które Czarownica przy pomocy różdżki zamienia w kamienne posągi. Teraz wie, że dokonał niewłaściwego wyboru, stanął po stronie zła, nie wie jednak, jak uwolnić się od złej wiedźmy, czuje się opuszczony i upokorzony. Brakuje mu rodzeństwa, mimo obaw, wstydu spojrzenia im w oczy i przyznania się do błędu, oddałby wszystko, aby ich spotkać. Jego droga przez zło ku dobru jest długa i dramatyczna, musi ponieść konsekwencje swojego postępku, pozna zło i zrozumie, jak bardzo się zawiódł, ufając mu, ulegając własnym słabościom, szczególnie chciwości. To szlachetność rodzeństwa wyzwala go spod władzy złej królowej i udręczenia.

Uwolniony przez Aslana dzielnie walczy i zostaje ranny w bitwie. Czarodziejski napój Łucji, który dostała od Świętego Mikołaja ratuje mu życie. Na polu bitwy Aslan pasował go na rycerza, a on nigdy nie dowiedział się, jak wiele mu zawdzięcza.

W cudownej krainie, Narni „Edmund stał się mężczyzną poważniejszym i spokojniejszym niż Piotr i zasłynął z mądrych rad i wyroków, a nazywano go królem Edmundem Sprawiedliwym”.

Łucja - najmłodsza z rodzeństwa, bardzo wrażliwa, życzliwa, odważna, o dużej wyobraźni twórczej, kocha bardzo swojego brata, nie czuje do niego urazy, wybaczyła mu wszystko, pragnie go uratować za wszelką cenę. Zawsze była posłuszna Aslanowi, doceniała to, co uczynił dla jej brata. Wielka była jej radość, gdy odnalazła swego przyjaciela, pana Tumnusa.

W Narni „Łucja pozostała wciąż tak samo żywa i złotowłosa, a wszyscy książęta z państw ościennych pragnęli, aby została ich królową. Jej własny lud nazywał ją królową Łucją Mężną”.

Profesor - bardzo stary, ma krzaczastą, białą brodę, siwą czuprynę, wyglądał trochę śmiesznie i dziwacznie przy pierwszym spotkaniu, dzieci bardzo go polubiły, dawał im dużo swobody, potrafił je zrozumieć i umiejętnie wprowadzać w świat fantazji, rozwijać ich wyobraźnię.

Biała Czarownica, Królowa Narni - była bardzo wysoką kobietą, o białej jak śnieg twarzy, bardzo czerwonych ustach, była to twarz piękna a zarazem dumna, surowa i zimna. W połowie pochodzi od dżinów, a w połowie od olbrzymów, jeździ po kraju w saniach zaprzężonych w reny, ze swoją czarodziejską różdżką i w koronie na głowie. Jest zła, okrutna, bezwzględna, żądna władzy, fałszywa, udaje dobrą, wykorzystuje słabości innych do osiągnięcia własnych celów, podstępem podporządkowuje sobie Edmunda. Najpierw jest dla niego dobra, troskliwa, wspaniałomyślna, obiecuje mu, że zostanie królem Narni, prawi mu komplementy, że jest najmądrzejszym i najprzystojniejszym chłopcem. Gdy Edmund uzależnia się od jej czarodziejskiego ptasiego mleczka, zmusza go do przyprowadzenia rodzeństwa, wykorzystuje go do swych niecnych planów; nie liczy się z nim zupełnie, chce pokonać Aslana. Wie, że obecność Aslana zagraża jej władzy, w walce posługuje się czarami, zamieniając swych przeciwników w kamienne posągi.

Faun Tumnus - dziwna postać od pasa w górę przypominająca człowieka, z nogami kozła, z kopytkami i prawdziwym ogonem. Twarz miał miłą, nosił krótką, ostro zakończoną bródkę, na głowie miał kręcone włosy i dwa małe różki.

Mieszkał w niewielkiej pieczarze wykutej w czerwonej skale. Dom był przytulnie urządzony, na podłodze leżał dywan, stały dwa foteliki, stół i kredens. Nad kominkiem wisiał portret fauna z siwą brodą, a pod ścianą stała półka z książkami.

Przygotował wspaniały podwieczorek dla Łucji, podczas którego snuł opowieści o nimfach, driadach tańczących z faunami, o cudownej krainie, o szczęśliwym życiu w puszczy. Tęsknił za latem, za beztroskimi zabawami, rozpłakał się, wyznając Łucji prawdę o sobie. Cierpiał z tego powodu, że zaprzedał się wstrętnej wiedźmie. Był sługą Białej Czarownicy, porywał dla niej dzieci, zaprzyjaźniając się wcześniej z nimi, dlatego musiał porwać Łucję, jednak nieoczekiwanie pomógł wrócić jej do domu, za co został uwięziony przez Białą Czarownicę.

Aslan - dziki lew, jest synem Wielkiego Władcy-Zza-Morza, Król puszczy, który nie często w niej bywa, tym razem przybywa wyzwolić Narnię spod panowania okrutnej Białej Czarownicy, posiada w sobie przedziwną siłę, moc i dobroć, która przepełnia i odmienia wszystko i wszystkich wokół niego. Za sprawą Aslana mają się spełnić słowa starego wiersza:

Zło zostanie naprawione,

Gdy w tę Aslan przyjdzie stronę;

A gdy głośno on zaryczy,

Znikną smutki i gorycze;

A gdy zębem wkoło błyśnie,

Zimę nagła śmierć uściśnie,

A gdy grzywą złotą wstrząśnie

Da początek wiecznej wiośnie”.

Dobrowolnie oddał się w ręce Czarownicy, wybierając śmierć za Edmunda. Pełen pokory, świadomości tego, co go czeka, idzie na śmierć. Znosi wszystkie upokorzenia i umiera, by wkrótce zmartwychwstać i udowodnić, że są jeszcze silniejsze czary. Śmierć musi cofnąć swe wyroki, musi ustąpić przed Aslanem, który nigdy nie dopuścił się żadnej zdrady i dobrowolnie zgodził się zginąć śmiercią męczeńską za zdrajcę Edmunda.

Dzięki jego pomocy na tronie w Ker-Paravelu zasiedli Synowie Adama i Córki Ewy, imiona i tytuły zostały zwrócone prawowitym właścicielom, a w Nami zapanował ład, porządek, sprawiedliwość i szczęście. Tak jak niespodziewanie się pojawił, tak niespodziewanie zniknął, sprawował, bowiem opiekę również nad innymi krajami.

Państwo Bobrowie - mieszkali w domku na tamie, domek był bardzo przytulny, wypełniony różnymi narzędziami murarskimi i przyrządami do łowienia ryb. Byli zgodnym, kochającym się małżeństwem. Dzieci w ich domu czuły się szczęśliwie i bezpiecznie, szybko zaufały im i zaprzyjaźniły się z nimi.

Pan Bóbr znał tajemnice Narni, pragnął jej wolności, dzielnie prowadził dzieci na miejsce spotkania z Aslanem, gdzie wśród zielonej, ogromnej przestrzeni wznosił się Kamienny Stół. Pani Bobrowa bardzo rozsądna kobieta, wspierała męża dobrymi radami, była troskliwa i zapobiegliwa.

Olbrzym Grzmotołup - należał do jednej z najbardziej szanowanych rodzin olbrzymów w Narni. Był bardzo miły, grzeczny i chętnie służył pomocą.

Zwierzęta leśne duże i małe, centaury, jednorożce, olbrzymy, krasnale, driady sprzyjające Aslanowi.

Wiedźmy, karły, małpoludy, ogry, wilki, wilkołaki, duchy złych drzew i trujących roślin, widma, strachy, ifryty, wampiry, harpie i wszyscy, którzy stali po stronie Czarownicy.


czas i miejsce akcji

Akcja opowieści rozgrywa się w czasach drugiej wojny światowej. Z bombardowanego Londynu, stolicy Anglii przybywa czworo dzieci w bezpieczniejsze miejsce, na wieś, w głąb kraju, do starego, wielkiego, trochę opustoszałego domu, leżącego 10 mil od najbliższej stacji kolejowej i 2 mile od najbliższej poczty. Dom jest zabytkowy, znany z przewodników turystycznych i książek historycznych, osadzony wśród gór i lasów.

Ze świata realnego wkraczamy jeszcze w inny świat, pełen tajemnic i zagadek. To świat Narni, krainy wiecznej zimy, gdzie nigdy nie ma Bożego Narodzenia. Rozciągała się ona od Latarni po wielki zamek Ker-Paravel nad wschodnim morzem. Władała nią zła czarownica. Dzieci dostawały się do Narni przez drzwi starej szafy w garderobie.

 


Podziel się
oceń
23
8

komentarze (5) | dodaj komentarz

Ten obcy

środa, 18 listopada 2009 15:14
  1. plan wydarzeń
  2. Wspólne wakacje.
  3. Tajemniczy chłopiec na wyspie.
  4. Rozmowa Uli i Zenka.
  5. Poszukiwania wujka.
  6. Na ratunek. Zenek - bohaterem.
  7. Kradzież jabłek. Smutek Uli.
  8. Odejście Zenka i jego powrót na wyspę.
  9. Praca Uli. Dzieci ratują przyjaciela.
  10. Nie ma rady - trzeba powiedzieć rodzicom.
  11. Pomoc doktora Zalewskiego.
  12. Odnalezienie Antoniego Janicy - wujka Zenka.
  13. Wyznanie miłości i pożegnanie.

charakterystyka bohaterów

Zenek Wójcik - główny bohater utworu, tytułowy “obcy”. Chłopiec opuścił Wrocław uciekając od swego ojca (właściciela warsztatu samochodowego), który nadużywał alkoholu i znęcał się nad synem. Zenek ma szesnaście lat, jest wysoki i szczupły, zwinny, zręczny i silny. Ma ciemne włosy. Jest ubrany w zniszczoną wiatrówkę i ciemne drelichowe spodnie.

Zenek jest skrytym, nieufnym, zamkniętym w sobie chłopcem i przypomina chwilami zaszczutego psa Dunaja. Jest tajemniczy, zamknięty w sobie, czujny. Ukrywa swe uczucia i myśli. Cechuje go małomówność. Wszystko to dlatego, że nie zaznał w domu miłości i bezpieczeństwa. Bezbłędnie rozpoznaje, że bezdomny Dunaj wiele wycierpiał i ktoś bardzo go bił. Być może los Zenka był bardzo podobny.

Zenek jest odważnym chłopcem. Za wszelką cenę chce osiągnąć swój cel - odnaleźć wujka. Zdaje sobie sprawę, że od tego zależy jego przyszłość. Zenek jest bardzo samotny, ale potrafi sobie radzić. Niestety czasem musi się uciekać do kradzieży. Nie widzi innej możliwości zdobycia jedzenia. Stać go także na bohaterstwo. Kiedy mało brakuje, aby spłoszony koń wciągnął wóz i siedzące na nim dziecko wprost pod koła rozpędzonej ciężarówki, Zenek, ryzykując własnym życiem, ratuje dziecko. Nie zależy mu na podziękowaniach, bardziej boi się odkrycia jego prawdziwego nazwiska i odesłania do ojca. Chłopiec staje też w obronie napadniętego przez łobuzów Dunaja. Wie, że skrzywdzony po raz kolejny pies może stracić resztki zaufania do ludzi.

Zenek to wrażliwy, spragniony przyjaźni chłopiec. Darzy zaufaniem Ulę. Wyczuwa, że dziewczyna dobrze go rozumie i z jakiegoś powodu także jest nieszczęśliwa. W końcu obydwoje łączy młodzieńcza miłość. Pod wpływem Uli Zenek odzyskał zaufanie do ludzi, zrozumiał, że kradzież, oszustwo to poważne przewinienia. Dzięki wrodzonej szlachetności, chłopiec naprawił swe błędy.

Ula Zalewska - bohaterka główna, córka doktora Zalewskiego. Jest szczupłą, wysoką, zgrabną dziewczynką. Ma żal do ojca, że opuścił matkę i ją dla innej kobiety. Ula to cicha, spokojna, nieśmiała, subtelna dziewczyna. Jest zupełnym przeciwieństwem Pestki. Łatwo ją onieśmielić, zawstydzić, zasmucić, zranić. Jest wrażliwa. Ula jest bardzo szlachetna i uczciwa. Pracuje, by zwrócić ukradzione przez Zenka pieniądze. Odważnie broni swego zdania. Bardzo mocno przeżywa to, że ojciec ją opuścił. Jest wierna w uczuciach, choć niełatwo ją skłonić, by je okazała.

Pestka Ubyszówna - bohaterka główna, koleżanka Uli, ładna i zgrabna dziewczyna. Ma puszyste czarne włosy, kontrastujące z szarymi oczami.

Pestka jest pewna siebie, przebojowa, lubi być w centrum uwagi. Jest bardzo otwarta, szczera, a przy tym wesoła, roztrzepana. Łatwo nawiązuje kontakty z rówieśnikami. Mocna więź łączy ją także z matką. Jest jednak dużo mniej wrażliwa i delikatna niż Ula. Nie potrafi zrozumieć uczuć dziewczyny, która nie ma matki. Uważa, że ciekawie jest poznawać ojca, którego się nie znało w dzieciństwie, a tymczasem Uli jest trudno, przykro i źle. Pestka jest dobrą, uczciwą, ambitną dziewczyną. Obecność Zenka prowokuje ją do ryzykownych postępków, aby udowodnić swą wyjątkową odwagę. Pestka chce pokazać, że jest lepsza od Uli. Nie znosi porażek.

Marian Pietrzyk - bohater główny, starszy o dwa lata kuzyn Julka, z którym spędza wakacje u dziadków. Jest zrównoważonym i rozsądnym chłopcem. Postępuje uczciwie. Konieczność zachowania tajemnicy Zenka przed dziadkami bardzo go męczy. Chciałby pomóc chłopcu “legalnie”, bez kłamstw i wykrętów. Wiadomość o tym, że Zenek ukradł przekupce 50 powoduje wzburzenie i gniew chłopca. Jednocześnie wykazuje się on sporą ofiarnością, gdy trzeba Zenkowi pomóc. Wspomaga go w czasie bójki z miejscowymi chuliganami (Wiktorem i Włodkiem), którzy rzucali kamieniami w Dunaja. Organizuje wyprawę rowerową do Strykowa, by odnaleźć Antoniego Janicę. Wyrusza autobusem w celu nakłonienia Zenka do powrotu. Marian jest postacią pozytywną.

Julek Miler - bohater główny, cioteczny brat Mariana, bardzo dziecinny i naiwny. Kieruje się, jak każde dziecko, emocjami. Zenek fascynuje go swoją odmiennością, samodzielnością. Pragnie go zatrzymać na wyspie za wszelką cenę. Potępia i osądza surowo Mariana, który z rozsądkiem hamuje zapędy malca.

 

czas i miejsce akcji

Wydarzenia przedstawione w powieści rozgrywają się w latach pięćdziesiątych XX wieku. Akcja toczy się w małej osadzie Olszyny nad rzeką Młynówką.


Podziel się
oceń
6
9

komentarze (12) | dodaj komentarz

Ten obcy - Irena Jurgielewiczowa

środa, 18 listopada 2009 15:12

streszczenie krótkie

Czwórka przyjaciół: Ula Zalewska, Pestka, Marian i Julek spędzają wakacje w Olszynach. Mają swoje ulubione miejsce - wyspę. Pewnego dnia na wyspę trafia tajemniczy chłopiec. Ma zranioną stopę, jest głodny i zmęczony. Początkowo bohaterowie traktują go jak intruza, z czasem zaprzyjaźniają się. Zenek Wójcik, bo tak nazywa się przybysz, zwierza się Uli, że ma ojca alkoholika, który się nad nim znęca. Dlatego uciekł z domu i szuka swojego wujka, Antoniego Janicy. Ula i jej ojciec, doktor Zalewski, pomagają chłopcu odnaleźć wujka. Rozwiązują się także problemy Uli - jej ojciec odszedł od niej i mamy do innej kobiety. Po śmierci matki Ula czuje się samotna, nie potrafi zrozumieć ojca. Ostatecznie zaprzyjaźniają się.

Powieść dotyczy trudnych problemów: Zenek ma ojca nadużywającego alkoholu, rodzice Uli rozeszli się. Pisarka pokazuje, jak radzą sobie z tymi problemami młodzi ludzie, jak próbują je pokonywać.


Podziel się
oceń
5
12

komentarze (1) | dodaj komentarz

Bajki robotów - Stanisław Lem

środa, 18 listopada 2009 15:11

„Jak ocalał świat”

CZAS I MIEJSCE AKCJI

Wydarzenia rozegrały się w przeszłości, której jednak nie można bliżej określić: „Świat po dziś dzień pozostał już cały podziurawiony nicością”, w domu konstruktora Trurla.

BOHATEROWIE

konstruktor Trurl - wynalazca maszyny, która umiała zrobić wszystko na literę „n”. Motywem jego działania jest pragnienie sławy i uznania;

maszyna - sprytna i przebiegła, nie potrafi stwarzać rzeczy na inną literę niż „n”, ale umie zniszczyć wszystko, co istnieje na świecie, ponieważ ta czynność kryje się pod słowem „nicość”. Uczy Klapaucjusza, że nieprzemyślane decyzje naukowców mogą się zakończyć wielką katastrofą;

konstruktor Klapaucjusz - zawistny naukowiec, który chce udowodnić, że wynalazek jego kolegi nie jest doskonały. Motywem jego działania jest zazdrość.

PLAN WYDARZEŃ

  1. Testowanie przez jej konstruktora nowej maszyny do robienia rzeczy na „n”.
  2. Zawiść Klapaucjusza.
  3. Życzenia zazdrosnego konstruktora.
  4. Znikanie kolejnych elementów świata.
  5. Odwołanie trzeciego życzenia.

STRESZCZENIE

Konstruktor Trurl zbudował maszynę do robienia rzeczy na „n”. Zrobiła na jego polecenie nimby, nausznice, neutrony, nurty, nosy i nimfy. Nie umiała zrobić natrium - nie znała bowiem łaciny. Zrobiła też niebo. Dumny Trurl zaprosił więc do siebie konstruktora Klapaucjusza. Zawistny naukowiec postanowił sprawdzić maszynę. Na jego polecenie zrobiła ona naukę (są nią naukowcy piszący księgi, drący je i kłócący się), potem nice, a więc drugą stronę wszystkiego (antyprotony, antyelektrony, antyneutrony itd.), wreszcie Nic.

Początkowo wydawało się, że maszyna nie zaczęła pracy. Gdy naukowcy kłócili się, maszyna powiedziała im, żeby ostatni raz przyjrzeli się światu. Znikały bowiem kolejne rzeczy: natągwie, nupajki, nurkownice, nędzioły, nałuszki, nędasy, potem niesmak, nienawiść, niewiara, niedosyt, wreszcie kambuzele, wytrzopki, gryzmaki, trzepce, pćmy i inne rzeczy.

Przestraszony Klapaucjusz po ponagleniach maszyny poprosił o zaprzestanie niszczenia świata. Błagał ją o zrobienie murkwi, niestety, maszyna może zrobić tylko rzeczy na literę „n”. Od tej pory świat jest pełen ohydnych czarnych dziur, pełen Nicości, która wypełnia otchłanie między gwiazdami. W ten sposób przez zawiść Klapaucjusza „nie będzie już nigdy takich wspaniałych zjawisk, jak pćmy i murkwie - po wiek wieków”.

PROBLEMATYKA

Morał bajki Jak ocalał świat jest jasny do odczytania. Zawiść i zazdrość Klapaucjusza powodują zniszczenie wielu pięknych rzeczy i zjawisk na świecie. Prowadzi do unicestwienia rzeczy dobrych. Jest siłą niszczącą. Zazdrość człowieka bardzo często jest powodem wojen, sporów, waśni. Zawsze prowadzi do złego. Dlatego należy się jej wystrzegać.

Stanisław Lem na potrzeby swojego opowiadania wymyślił wiele nowych, nieznanych wyrazów: kambuzele, pćmy, wytrzopki, ściśnięta, gryzmaki, rymundy, trzepce, murkwie, natągwie, nędasy, nupajki, nurkownice, nędzioły, nałuszki, niedostópki. Kojarzą się one z nazwami egzotycznych zwierząt.

Zostały wymyślone po to, by pokazać, że te istoty są nam absolutnie nieznane, nigdy się z nimi nie zetknęliśmy, bo... zniknęły na zawsze zniszczone przez maszynę. Świat, który ocalał, to nasz świat. Trzeba się troszczyć o to, by już więcej nie zmieniał swojej postaci i nie tracił żadnego ze swoich elementów.


Podziel się
oceń
6
17

komentarze (9) | dodaj komentarz

wtorek, 2 września 2014

Licznik odwiedzin:  17 360  

Kalendarz

« wrzesień »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
2930     

Archiwum

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 17360

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Moto

Bloog.pl